votos

Valoración global: 0.0 de 5
0 votos
 
0 membros leron o libro.
0 membros queren ler o libro.
0 membros non están interesados en ler o libro.
 

BREOGÁN S.

Ficha do libro

  • Ciencia ficción

  • - Autor: IRIA PEDRAIO
  • - Editado por: REDELIBROS
  • - Data de edición: 10 Xaneiro
  • - Páxinas: 127
  • - Lingua de publicación: GALEGO


  •  Non todo foi rebumbio de parque de atraccións, como xa podedes supoñer.

    En fin, nesta obra, ben amado, ben amada, a entrada é libre e gratuíta, ata completar a vosa paciencia.

    Sempre terás unha oportunidade para a primeira vez ou nunca serás.

    Polo tanto non tedes ningún tipo de escusas: se queredes podedes acompañarme. Nela non falo nada ben do meu pai  (esas persoas que din que eu son cagadiño a el dan paus de cego; pídolles, a esas que glorifican ao vello, a esas que dan pabío ao cutre e ao pacato, ao paletismo, pídolles que deixen de dar voltas á nora --ten o rodicio enferruxado--, que deixan dunha vez por todas de enredar e de acusarme de cainismo e outras lindezas polo estilo, todas igual de rigorosas) e como xa seguro que supoñedes, tampouco falo ben da Aiván, unha das miñas excompañeiras. Antes de facelo son capaz de arrincar as moas... mentira. Aiván... digamos que é unha muller con moito talento para combinar a fraxilidade e a ferocidade. Unha lingua viperina, ese é o seu instrumento de alta precisión. Sempre sobre actuando. Ben, sempre non, pero despois dos primeiros meses case sempre. Case sempre esvarando cara a histeria. Escribir na nómina de agravios sentáballe de perlas. Empezamos como triunfadores e na pista de baile non resistimos os embates, o carrusel das crises sucesivas. Patináronnos as neuronas e todo conduciu á colisión. Nas piruetas terminamos por amputar os conceptos.

     

     

     

    “Non podo aportar a realidade dos feitos, só podo ofrecer a súa sombra”

                                       STENDHAL 

     

    Non se pode ter todo, a sogra  e sogro borrachos e a bota chea de viño. 

     

    “Vostede chámase Molloy, dixo o comisario. Si, dixen, acabo de acordarme. E súa mamá?, dixo o comisario. Eu non comprendía. Tamén se chama Molloy?, dixo o comisario. Chámase Molloy?, dixen eu. Si, dixo o comisario. Eu reflexionei. Vostede chámase Molloy, dixo o comisario. Si, dixen eu. E a súa mamá?, dixo o comisario, tamén se chama Molloy? Eu reflexionei”

    SAMNUEL BECKETT      

     

    “Pero cando un compositor é amargo, e está desesperado ou está pesimista, isto segue significando que cre en algo”

                                       JUILAN  BARNES

     

    “La culpa es una forma, más bien insípida, de enfrentarse al mundo”

                                       MARTA SANZ.

     



  • Queres anunciarte neste libro? Máis información aquí.


    • 5.277 visitas totais
    • 1 membro
    • Última actualización 9 Marzo

Que hai de novo?

  • jose estevez lopez
    jose estevez lopez: Ser é coma todas, non ten nada de especial a non ser as súas manías, pensaches... e dixeches, e o que é peor: sen mirar onde nin a quen, sen filtro previo. E dixéchesllo incluso a ela tamén, con voz metálica: Mira nena, para min estás sendo unha auténtica...  máis
    • 14 Marzo