Elaborar un plan perfecto e executalo en pecado. Capítulo 20

  • Autor: Raquel Couto Antelo
  • Capítulo 20. Os seus desexos son ordes para min

     

    "Os seus desexos son ordes para min" pensou Antonio Chantalo, porque era demasiado listo para dicilo en alto. A condesa tampouco esperaba escoitalo, que o pensase si, e que actuase en consecuencia tamén; de feito, o que a condesa expresara non era un desexo, era unha orde, clara e manifesta, aínda que difusa dabondo para non comprometerse.

     

    O encargo víñalle a medida, tíñalle ganas e precisaba, só, que alguén lle facilitase a escusa e salvar a honra diante da condesa era suficiente. Tiña adiantado pensar no tema desde había uns meses, descartara tantas ideas que sabía ben o que non debía facer.

     

    Antonio mercou o baixo para montar a galería porque era unha oportunidade única, desas que non se deben deixar escapar. Pronto descubriu que a instalación eléctrica non estaba axustada a código, a traída da auga traía máis que auga, os desaugües non honraban o seu nome e o veciño de arriba tiña un pésimo gusto para a música. Decatouse, pronto, de que a ganga non era tal, do mesmo xeito que o primeiro piso non era o primeiro piso, era unha entreplanta e, como tal, estivera unida ó baixo por unha escaleira interior que a avaricia convertera nunha oficina moi coqueta. Pero no inmobiliario non hai período de proba e non lle quedou máis que adaptarse, escoitaba con resignación as conversas do sinsustancia de arriba a través dunha reixa pequena, que el pensaba que daba a un tubo de ventilación pero que, en realidade, daba directamente ó chan do piso, sóupoo polas moedas que caían do teito cada vez que o home sacaba os pantalóns, no cuarto de baño deduciu, aínda que en realidade era o dormitorio.

     

    E, de súpeto, as molestias encaixaron nun plan perfecto. Tiña que atopar un algo que dese o calor suficiente para provocar un incendio ou que o provocase directamente. Ocorréuselle o das pranchas do pelo porque as velas aromáticas apagábanse ó chegar á ventilación. Tívoa que desmontar para que lle entrase polo buraco, pensou que unha vez derretida non se notaría, e deixou o cable colgando para conectalo a un alargador chegado o momento.

     

    Citou a Tobías para falar de cartos, mencionando o dos cartos tiña a asistencia asegurada. Tobías entrou abaneando como adoitaba naqueles días e Antonio convidouno a un vaso grande de algo con bastantes graos aderezado con pastillas, co único obxectivo de matalo da mixtura, non entendía moito do tema, pero o de non mezclar era un tópico que debera saír dalgures. Por sorte para el, nun dos abaneos Tobías tropezou con algo, non estaba mirando, e alí quedou, nin o tocou, viu a poza de sangue e supoxo que fora dabondo.

     

    Corriu á oficina e conectou o alargador; desconectouno ó ulir a queimado e ver fume saír; limpou as pegadas da reixa e marchou antes de que o fume engadira unha vítima máis a aquela conspiración. Saiu e cometeu o primeiro dos dous únicos erros que o podían incriminar, pechou a porta, era un acto reflexo, era unha manía de solteirón, pechar para non esquecer as chaves.

     

    O outro erro foi o da nota, aí podiulle o dramatismo, sen ela suporíase un accidente ou mesmo o suicidio, pero imaxinara aquela carta arrancando unha biografía superventas e non o puido evitar. Nun primeiro momento pensara en deixala antes de marchar, pero decatouse de que o papel ardía. Despois pensou que ser o primeiro en chegar proporcionaríalle o momento idóneo para deixar a nota; despois pensou que se el vivía a tres quilómetros da galería, non podía ser o primeiro en chegar, tería que agardar a que o avisasen para ter coartada, e divagando sobre a coartada esqueciu o da nota ate que en verdade o avisaron. Mellor lle fora seguir esquecéndoo, pero tan perfecto soaba na súa cabeza que tirou para adiante.

     

    - Repítoche que non hai nada raro, non sei porque insistes, Lidia - refunfuñaba o xefe do servizo anti-incendios.

     

    - Para que ía querer un culturista unhas pranchas do pelo e, sobre todo, como as ía enchufar se nin sequera estaba na cidade? - insistía a inspectora Calviño.

     

    - Vale, iso é raro, pero tampouco eran das boas, igual as quería para pranchar a roupa, para facerlle a raia ós pantalóns, sei de xente que o fai - dixo con naturalidade.

     

    Lidia mirouno estrañada, non sabía que lle parecía máis sorprendente, a explicación, que houbese xente que facía iso, ou que o home coñecese alguén que o fixese.

     

    - Se nos poñemos en plan paranoico, direiche que nos planos do edificio a entreplanta comunica co baixo por unha reixa de ventilación que está moi próxima a onde atopamos a prancha - soltou sen darlle importancia.

     

    A inspectora Calviño encendiuse, levaba meses, meses, insistindo, suplicando o máis mínimo indicio e, de súpeto, sóltalle unha bomba coma se fose o máis inocente do mundo.

     

    - Que entreplanta? Que reixa? Que me estás contando? - berrou Lidia dando un golpe na mesa.

     

    - O primeiro piso é unha entreplanta según os planos do edificio... - foi baixando o volume o xefe do servizo anti-incendios seguro de que acabara de meter a zoca ate o máis fondo.

     

     

     

     

    • 129 visitas totais
    • 1 membro
    • Última actualización 17 Febreiro


Aínda non posteou ninguén aquí - Faino ti para comezar!